PTSS door een beroving op vakantie

bowl avontuur met een hulphond
Mijn eerste bowl avontuur
12 mei 2016
antidepresiva verhaal
Is antidepressiva de oplossing?
15 juni 2016
Toon alles

PTSS door een beroving op vakantie

ptss door een beroving op vakantie

Ik zie op Facebook een bericht voorbij komen van Mentaalgezond.nl met een item over PTSS is niet alleen voor militairen. Dat bericht spreekt me aan, want ik weet als geen ander dat je geen militair hoeft te zijn om PTSS te hebben.

Ik ben Nanja, 32 jaar, getrouwd en ik heb een dochter van bijna 2,5 jaar.

Vakantie naar Kos

Vorig jaar boekte ik, samen met mijn moeder en dochtertje van toen 1,5 jaar, een lekker weekje naar het Griekse eiland Kos. Mijn man is leerkracht basisonderwijs en hij zou een week met het groep 8 kamp meegaan. Ik werk op kantoor en kan makkelijk buiten de schoolvakanties om vrij nemen, dus ik dacht, waarom niet?

We vlogen in juni 2015 met Corendon en verbleven in een heerlijk appartementencomplex net buiten de hoofdstad. De vlucht ging prima, we kwamen rond 22.30 uur aan bij het appartement en dat was allemaal prima. De eigenaresse is een super lieve dame met een kindje in de leeftijd van mijn dochtertje en een net geboren baby’tje. De volgende dag huurden we fietsen in het centrum, ik had een mooie fiets met een stoeltje op het stuur waarin mijn dochter prima zat. Achterop elke fiets zat een mandje, waarin je je tas kon doen. Ik kreeg er een dikke elastische riem bij, ook omdat we met veel gedoe de buggy aan de fiets vast moesten maken.

Wat mij opviel, dat iedereen op zo’n huurfiets zijn/haar tas gewoon zo ‘los’ in het mandje had staan. Wij wonen in de Randstad, dus ik vertrouw dat niet zo en dus gespte ik mijn luiertas met de riem aan het mandje vast. Doordat wij bij aankomst gelijk naar het appartement mochten omdat mijn dochter moest slapen, hoefden wij pas de volgende dag te registeren bij het complex en na deze handeling zijn we gelijk de stad in gegaan, de paspoorten van mijn dochter en ik had ik in haar luiertas gestopt en niet meer aan gedacht.

Overdag genoten we van het zwembad bij het complex, na het middagslaapje van mijn dochter zijn we naar het strand gegaan en hebben we gegeten in het centrum. We maakten nog een rondje door het historische Kos-stad, waarna we op de fiets stapten om terug naar het appartementencomplex te fietsen. Een tochtje van ca. 15 minuten langs de lange hoofdweg van Kos-stad naar het strand. Hartstikke druk, veel auto’s, scooters en mensen.

MAM MAM MIJN TAS

Waar wij moesten afslaan, bleek een eng donker afgelegen weggetje te zijn (en de enige manier om bij het complex te komen). Er was geen verlichting. Maar goed, wij zagen geen gevaar en sloegen deze weg in. Mijn moeder reed voor mij, want ik was vlak voor het afslaan even gestopt om iets bij mijn dochter te doen. Gelijk nadat ik het straatje inreed hoorde ik scooters achter ons de straat inrijden. Ik wist meteen dat het niet goed was, dat zal wel mijn moeder instinct geweest zijn. Met een ferme ruk werd mijn tas uit het mandje getrokken, ondanks het elastiek erom. Gelijk daarna zag ik dat er 4 mensen op 2 scooters reden. Ik ging bijna onderuit door de ruk, mijn dochtertje op het stuur probeerde ik rechtop te houden terwijl ik naar mijn moeder schreeuwde, die toch een aantal meters voor mij reed. Ik gilde: “MAM MAM MIJN TAS!!!”. Mijn moeder snapte het eerst niet, ook door het lawaai van de scooters. Ze reden zo hard dat we er niet meer achteraan konden gaan.

Het was inmiddels rond 22.30 uur en bij het appartementencomplex was alles ook al dicht. Er zat een Nederlandse vrouw van mijn leeftijd op het terras die het had horen gebeuren. Zij had jaren op Kos gewoond en gewerkt en ze had gehoord dat de jongens Grieks spraken (het was toen de tijd dat er veel vluchtelingen op het eiland waren, dus hen konden we niet de ‘schuld’ geven. Het was wel de week dat de Griekse banken zouden sluiten i.v.m. de crisis, dus ergens snapte ik waarom deze jongeren gingen roven, er was geen geld, geen banen etc.).

Alles was weg

Ik ontdekte dat naast de inhoud van de luiertas (luiers, extra kleding, drinkflesje, speentje) ook mijn portemonnee (gelukkig zat er niet veel geld in), telefoon, paspoorten en digitale camera weg waren. En de sleutel van het appartement. Met behulp van de lieve dame op het terras hebben we het noodnummer van Corendon gebeld, de hostesses hadden er geen boodschap aan en hadden geen zin te helpen. “Wacht maar tot morgen” kreeg ik als mededeling. Toen ik boos riep dat mijn dochtertje naar bed moest en we geen sleutel meer hadden, stuurde ze de eigenaar met een extra sleutel. Hij is nog de omgeving afgereden om te kijken of mijn tas ergens gedumpt was.

Aangezien de hostesses niet wilde helpen, is de Nederlandse dame direct met mij in haar huurauto gestapt en zijn we naar het politiebureau gereden. De Griekse politie is precies zoals je het verwacht, lekker boeiend, rustig aan en daar komt weer zo’n domme toerist. Wel aangifte gedaan maar verder konden ze niets. Mijn vader heeft vanuit Nederland veel geholpen om pasjes te blokkeren, mijn man kon niet zoveel doen omdat hij natuurlijk op kamp was.

Corendon doet niets

De Nederlandse dame en de lieve eigenaresse van het complex hebben heel veel geholpen, eigenlijk meer dan Corendon. De volgende dag vonden we alleen het drinkflesje van mijn dochter op het weggetje, verder helemaal niets. De hele week heeft in het teken gestaan van hoe wij terug naar Nederland konden komen. Want ik had geen paspoort meer en mijn dochtertje ook niet. Volgens de regels mag je op een kopie van je paspoort reizen, maar omdat ik een kind bij me had mocht dat niet. Corendon deed niet veel, voornamelijk zeggen dat het mijn eigen schuld was etc. (ik stond met haar te bellen in een winkelstraat, ik ben heel beschaafd maar na die opmerking schreeuwde ik zo hard tegen haar dat ze gestoord was dat iedereen uit de winkel kwam om te kijken wat er aan de hand was).

Uiteindelijk moesten we de dag voordat we naar huis gingen met de boot naar Rhodos naar het Nederlands Consulaat (3,5 uur heen en 3,5 uur terug varen). Of we ook even contant konden afrekenen voor de noodpaspoorten. Het belachelijkste vond ik nog dat mijn man hals over kop naar het Stadhuis in onze stad moest om een document in te leveren waarop hij mij toestemming gaf onze dochter mee terug naar Nederland te nemen. Alsof ik mijn eigen kind had ontvoerd!!! Zonder dit had ik op Schiphol gewoon gearresteerd kunnen worden.

Eenmaal weer thuis begon het gedoe van wat er allemaal in je portemonnee zat om te vervangen (ik kom nu nog steeds dingen tegen waarvan ik denk, oh daar had ik ook een pasje van). Het erge is dat je overal ook boetes krijgt omdat je je pasjes kwijt bent, zoals voor je rijbewijs en OV kaart. Gelukkig kreeg ik wel wat terug van de reisverzekering, maar dingen als telefoon en taxikosten op het eiland niet. Ik heb nog een klacht ingediend bij Corendon over de slechte gang van zaken, maar dat resulteerde alleen in een welles nietes spelletje over de hostess en dat zij vonden dat het goed was afgehandeld.

Diagnose PTSS

Na een aantal weken merkte ik dat ik niet normaal functioneerde. Ik werk op kantoor en ik zag de hele dag de beroving als een film voorbij komen in mijn hoofd. Ik sliep slecht, verweet mezelf constant dat ik mijn dochter in gevaar had gebracht en als ik op de fiets zat en ik hoorde een scooter achter me, kreeg ik het gevoel alsof er een olifant op mijn borst ging zitten. Ook reed ik met de deuren op slot in de auto en als ik alleen in huis was en ik stond bijvoorbeeld in de badkamer dan dacht ik de hele tijd dat er iemand achter me stond en was ik doodsbang.

Na een bezoekje aan de huisarts constateerde hij PTSS. Ik had het vermoeden al, want ik wist dat niet alleen militairen dit konden krijgen, maar iedereen die iets traumatiserend had meegemaakt. Hij verwees mij ook gelijk door naar een psycholoog die EMDR kon toepassen. Daar stond ik een beetje sceptisch tegenover, want ik vond het maar een gekke methode. Na 1 sessie merkte ik al dat ik rust in mijn hoofd had, ik zag de beroving niet constant voorbij komen en ik was ook niet meer zo bang op de fiets. Na een 2e sessie was het ‘weg’.

Het is nu bijna een jaar geleden, maar ik merk dat ik nog steeds af en toe last heb van PTSS. Nog steeds met scooters, niet meer zo hevig, maar toch vertrouw ik ze niet zomaar meer. En ik rijd nog steeds met de deuren op slot in de auto. Niet veel mensen weten trouwens dat ik deze diagnose heb gekregen. Ik schrijf altijd veel op Facebook, maar om nou van de daken te roepen dat je PTSS hebt… Af en toe komt het er nog op en als mensen er naar vragen wil ik wel vermelden dat ik nog steeds last heb van deze stoornis. Dat het ook niet zomaar weggaat. En ik herken het gevoel wat mensen met PTSS omschrijven als ik een interview zie of lees. Dan zeg ik gelijk dat ik precies weet hoe dat voelt.

Ik hoop dat het ooit minder wordt, maar voor nu kan ik er goed mee leven.

Laat je reactie achter
Interessant? Deel het met je vrienden!

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op akkoord te klikken accepteert u deze cookies. Meer informatie.

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten