ik help vrouwtje hulphond
Ik help vrouwtje!
22 februari 2016
hoe gaat het is meer dan 3 woorden
Hoe gaat het echt met je?
26 februari 2016
Toon alles

Mijn laatste waarschuwingsbevel

mijn laatste waarschuwingsbevel

Mijn laatste waarschuwingsbevel?

Een tijdje geleden kwam het al binnen, Stephan je moet er rekening mee gaan houden dat je vermoedelijk blijvend dienstongeschikt verklaard gaat worden. Ja dat weet ik wel, is ook het beste, dat hield ik mezelf continu voor. Maar wat voor woorden waren dat eigenlijk? Zei ik dat niet in een eerdere blog? Ga je plunjebalen maar inpakken? Voor een militair is dit gewoon een waarschuwingsbevel en dan gaat hij/zij dingen doen zoals dat mooi gezegd wordt in defensiekringen. Dingen doen….. ehm….. wat heb ik in die tussentijd gedaan? Ik ben weer mijn gedachten aan het ontlopen geweest heb ik het idee. Mijn spullen liggen nog steeds op dezelfde plaats en er is nog niets ingepakt. Ik ben wel aan het denken geweest wat ik later zou kunnen gaan doen maar meer ook niet. Ben ik al bezig met het uittrekken van het pak? Het verlaten van de hechte maatschappij, de kameraadschap, de verbondenheid? Nee nog niets van dat alles. Ben ik al wel klaar om over de startlijn te gaan? Of sneuvelt mijn plan al voor ik de eerste stap over de frontlinie gezet heb naar de burgermaatschappij? Kan ik de burgermaatschappij wel aan? Of kan de burgermaatschappij mij wel aan? Het waarschuwingsbevel heb ik gehad, ik heb er alleen nog niets mee gedaan. Ik kan zelfs het eerste deel van het bevel al schrijven, ik durf het alleen nog niet aan.

Afgelopen maandag ben ik weer naar de psychologe geweest en gingen we verder met EMDR. Een nieuw beeld van Bosnië, maar tijdens het gesprek belanden we in plaats van Bosnië op het onderwerp: uittrekken van het camopak. Ik heb toch al gezegd dat ik dit geaccepteerd heb, dit is het beste voor mij. Waarom heb je dan je plunjebaal nog niet ingepakt? Waarom heb je nog niets met je waarschuwingsbevel gedaan? Dit waren vragen die niet letterlijk zo door haar gesteld werden maar wel bij mij zo binnen kwamen door haar vraagstellingen. Is het de angst om defensie te verlaten? Bang om een leegte in je zelf te voelen en dat deel binnen de poort te moeten achterlaten? Zij wist juist door haar vraagstellingen mijn pijnpunten te raken. Ik ging uiteindelijk met lood in mijn schoenen naar huis, ik was leeg na sessie. Het uiteindelijke gevolg is geweest dat ik een paar dagen niets waard ben geweest. Hoofd voelde als een blok beton maar gedachten waren leeg. Concentratie was 0. Nu blijkt wel dat ik hulp nodig heb bij het uitwerken van het waarschuwingsbevel om dit om te zetten tot daadwerkelijke daden. Wat namelijk eerst tot een tweede natuur behoorde blijkt nu ineens heel moeilijk te zijn. Alleen is er nu geen deskundige op het gebied van commandovoering die mij kan helpen met dit probleem, dit moet mijn psychologe doen en uiteindelijk ik zelf.

Heerlijk stoeien met mijn zoontje

De afgelopen weken zijn wel behoorlijk goed geweest voor mij, het leek wel of ik even op een heuveltje stond. Ik heb heerlijk foto’s kunnen maken en even lekker kunnen genieten van kleine dingen. Heerlijk stoeien met mijn zoontje, vogeltjes in de tuin, mooie natuur, ontspannen wandelingen. Heerlijk was dat. Dat je dan weer even naar beneden rolt is niet zo erg. Niet dat het geen pijn doet maar je kan wel even genieten nog van die positieve dingen en als je dan pas tot de ontdekking komt dat je beneden ligt tja, dan lig je er al.

In de Telegraaf

Soms komen er ook hele verrassende dingen op je pad; of je mee wilt werken aan een artikel in de Telegraaf bijvoorbeeld, tja daar moest ik even kort over nadenken. Het zou een klein artikel worden over mijn PTSS en wat het met mij deed. Nou vooruit, ik doe mee. Een paar uur later de journalist aan de telefoon en de volgende dag de fotograaf hier op de koffie….. Wat een ontmoeting was dat zeg, eerst het telefoontje. Ik verwachte iemand uit de Randstad maar kreeg een Tilburgs accent. Vervolgens komt de persoon hier aan en we hebben een gesprek, blijken we meer gemeen te hebben dan we dachten. Uiteindelijk hoop ik hem straks ook op de veteranenborrels tegen te gaan komen want ook hij is net zo goed een veteraan voor mij. Het artikel zou uiteindelijk op maandagochtend uitkomen. Ik heb ook de hele nacht geen oog dicht gedaan van de spanning. Op de maandagochtend ben ik vervolgens naar de benzinepomp gegaan bij ons in de buurt om een krant te halen. Als je dan jezelf al ziet staan op de voorpagina dan krijg je direct kippenvel dus nog een krant er bij gepakt. Thuis aangekomen, meteen in de krant gekeken en zag op pagina 3 direct het artikel staan, groter dan ik verwachte en de foto heel groot. De hele dag heb ik ook hele leuke reacties gehad.
Lees hier het artikel: https://mentaalgezond.nl/2016/02/15/vakbonden-pleiten-voor-fonds-ereschuld/

Artikel in Oplinie

Ook ons artikel wat staat in de Oplinie is door heel veel mensen gelezen en ook hier krijgen we heel veel hartverwarmende reacties op. Uiteindelijk ben ik wel heel erg teleurgesteld in een columniste en een radioprogramma dat ze aandacht besteden aan het onderwerp PTSS en men een stelling in het programma gooit waarmee men vervolgens niets doet. De columniste riep ook dat er tegenwoordig een beetje teveel aandacht is voor psychische problemen. Hier heb ik op gereageerd maar bewuste columniste weet heel goed hoe zij een bommetje moet plaatsen en vervolgens in alle toonaarden moet zwijgen. Heel jammer, zeker als zij zich een klein beetje verdiept had in PTSS zou zij geweten hebben dat dit best wel wat los kan maken en dat iemand met PTSS dit best lang bezig houd. Ach voor haar was dit waarschijnlijk een uitspraak dertien in een dozijn en was zij die 2 minuten later weer vergeten. Helaas ik niet, ik ben er een dag of wat later nog mee bezig.
Lees hier het artikel: https://mentaalgezond.nl/2016/02/13/ptss-het-hele-thuisfront-lijdt-mee/

In mijn vorige blog “Alles of niets” heb ik ook verteld over de veteraan en de veteranenborrel waar ik toen niet naar toe gegaan ben uit zelfbescherming. Nu ik deze blog schrijf zit ik aan de vooravond van een nieuwe veteranenborrel. Tot op heden is er niets meer voorgevallen mijn richting uit gelukkig. Hij heeft zich nog wel niet echt netjes opgesteld naar andere personen waardoor ik mezelf nu krachtig genoeg voel om morgen wel naar de borrel te gaan. Ik heb er echt zin in om weer te gaan, zeker ook om weer iedereen tegen te komen en weer eens lekker een biertje te drinken met de maten.

Laat je reactie achter
Interessant? Deel het met je vrienden!

Wij maken gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek voor jou nog makkelijker te maken. Met deze cookies kunnen wij en derde partijen jouw internetgedrag binnen en buiten onze website volgen en verzamelen. Hiermee kunnen wij en derde partijen advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Meer informatie.

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten