Depressiviteit overwonnen met liefde voor mezelf

zwarte hond depressie 1
Zwarte hond symbool voor depressie
8 december 2015
FACT jeugdteam voor zwerfjongeren
Psychische gezondheid bij zwerfjongeren
14 december 2015
Toon alles

Depressiviteit overwonnen met liefde voor mezelf

depressiviteit overwonnen met liefde

Tamara Straatman deelt haar verhaal over haar tijd dat ze depressief was. Ze is er uitgekomen en staat nog steeds zéér gelukkig en gezond in het leven. Tamara wil haar verhaal delen, zodat mensen weten dat er ook andere wegen te bewandelen zijn naast medicatie, met andere resultaten.

Depressief? Ja, ooit… Anti-depressivum? No way… Ik koos voor het ‘alternatieve’ en kreeg dit geluk cadeau…

Op mijn 23e was ik doodongelukkig met mijzelf en mijn leven. Ik fantaseerde regelmatig over de dood. Ik zag het als een verlossing van mijn lijden. Ik ging alle opties na. Zal ik nu mijn stuur omgooien en tegen een boom aan rijden? Zal ik een groot keukenmes pakken en mezelf in mijn buik steken? Dit zijn gedachtes die regelmatig bij mij voorbij kwamen. Ook werd ik soms knettergek van de stemmen in mijn hoofd die tegen mij schreeuwden dat ik dood moest. Ik was een slecht mens. Ik verdiende het niet om te leven. Ik moest dood en wel nu! Gelukkig besefte ik tijdens deze momenten dat ze maar tijdelijk waren. Zodra ik het gesprek met mijn demonen aanging, verlieten deze suïcidale gedachtes mijn hoofd en verlichte ik mijn ziel.

Als klein meisje deed ik al aan automutilatie

Ik denk dat ik een jaar of 7/8 was, toen ik mijn frustraties voor het eerst ‘verlichte’ door mezelf pijn te doen. Op mijn achterhoofd pakte ik dan een pluk haren vast en trok deze in een ruk eruit. Wat een opluchting was dat! Toen mijn moeder mijn kale plek ontdekte, verzon ik een smoes en ben daarmee abrupt gestopt. Ik schaamde mezelf ervoor en wilde bovendien mijn moeder niet belasten met mijn problemen, want die waren er al genoeg. Ik ging mezelf slaan op mijn hoofd, zodat ik toch die verlichting van pijn voelde en niemand doorhad wat er werkelijk speelde. Ook in die tijd had ik regelmatig last van demonen. Stemmen die tegen mij zeiden dat ik dood moest en een slecht kind was. Ik dacht dat ik gek was. Urenlang heb ik huilend op mijn kamer doorgebracht en helemaal niemand wist hiervan.

Toen ik op mijn 23e bewust werd van mijn suïcidale gedachtes, wist ik: dit is niet goed

Ik had voor mijn gevoel 3 opties. Niets doen met mijn gevoelens en letterlijk een keer omvallen. Vluchten voor mijn gevoelens en in een verslaving vallen. Of kiezen voor mijn geluk en de confrontatie aangaan met al mijn pijnlijke emoties. Optie 1 en 2 had ik van heel dichtbij, al op hele jonge leeftijd meegemaakt en ik kende de gevolgen hiervan maar al te goed, die waren niet veelbelovend. Dus er zat voor mij niets anders op, dan te kiezen voor optie 3. Ik wilde pertinent géén medicatie, want ook hiervan kende ik de gevolgen helaas maar al te goed. Ik heb van heel dichtbij gezien, hoe iemand zijn ziel ‘verlaat’ en een emotieloze zombie wordt. Ik wilde ook pertinent geen hulp van een psycholoog of iets dergelijks, want ook hierin had ik géén enkel vertrouwen.

Omdat ik mezelf schaamde voor mijn gevoelens, vertelde ik bijna niemand over mijn problemen

Nooit heeft iemand iets aan mij gemerkt, tenzij ik die persoon in vertrouwen nam. Nog altijd zijn er dingen in mijn leven gebeurd waar ik niet over praat. Dit vertel ik je omdat ik wil dat jij beseft hoe getraumatiseerd ik was als klein meisje en hoe ernstig mijn depressiviteit was. Ook ben ik op 2 manieren erfelijk belast, zowel qua verslavingsgevoeligheid als psychische stoornissen. Dit is voor mij nooit een excuus geweest om naar mezelf te kijken. Op eigen houtje ging ik daarom met mijzelf aan de slag. Nooit heb ik hulp van derden gezocht. Ik ging letterlijk mezelf ontwikkelen van alle emotionele ballast, die ik in de loop van de jaren om mij heen verzameld had. Ik had een enorme muur om mijzelf heen gebouwd, puur uit zelfbescherming en als overlevingsstrategie. Maar dat begon nu parten te spelen. Het werd tijd voor een goed gesprek met mijn innerlijke zelf…

Ik was niet alleen ernstig depressief, maar had ook talloze gezondheidsklachten

Zo had ik last van 25 kilo overgewicht, chronische darm ontstekingen, eczeem aanvallen, spierspanningen, burn-out klachten, een op hol geslagen zenuwstelsel. Ik was altijd moe en futloos, mijn ogen stonden dof. Als je foto’s van vroeger met nu vergelijkt, geloof je je ogen niet. Ik ben getransformeerd van een ernstig beschadigd meisje tot een zelfverzekerde vrouw die inmiddels zéér gelukkig en gezond in het leven staat. Ik heb hiervoor enkel de confrontatie met mijn emoties aan moeten gaan. Emoties die ik jarenlang verborgen hield voor iedereen, inclusief mijzelf. Ik leefde in een bubbel, dacht dat ik gelukkig was en hield dit erg lang vol. Tot dat ene moment, dat ik wakker werd en meteen ingreep.

Doordat ik jarenlang op eigen houtje met mijzelf aan de slag ging, heb ik onmeetbare kennis verzameld over het onderbewustzijn

Ik vond een simpele manier om mijn emoties los te laten uit mijn onderbewuste door middel van Neuro Linguïstisch Programmeren. Ik heb hierdoor ervaren hoeveel je emoties invloed hebben op je algehele welzijn. Omdat ik dit reuze interessant vond, ben ik mijzelf gaan verdiepen in de Nieuwe Wetenschap. Alles wat ik hierover las voelde als zo’n herkenning. Alles is energie, staat tot elkaar en met elkaar in verbinding. Je onderbewustzijn stuurt je brein aan, wat op hun beurt de hormoonhuishouding en celdeling aanstuurt. Je gezondheid is hierdoor te manipuleren en te beïnvloeden, zodra jij je onderbewustzijn gaat opschonen van (onbewuste) negatieve emoties. Wetenschappers zijn al tig jaren bezig met allerlei onderzoeken naar dit fenomeen. Ik had puur door te vertrouwen op mijn intuïtie en instinctief te handelen, alles toegepast waar zij jarenlang naar op zoek zijn geweest. Door puur mijn hartje te volgen…

Ik heb mijn depressiviteit overwonnen door mijn pijn te verlichten met een beetje liefde voor mezelf

Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik nooit dezelfde resultaten behaald zou hebben, als ik gekozen zou hebben voor de reguliere zorg en mijn wonden had ‘verlicht’ met anti-depressiva. Want dan zou ik nooit zo bewust zijn van mijn pijn, als ik ze gemaskeerd zou hebben. Nu werd ik gedwongen de pijn in mijzelf te helen, in plaats van het van buitenaf te willen verzachten met medicatie en eventuele andere handvaten om te leren omgaan met mijn depressiviteit. Ik kwam, ik zag en ik overwon!

Laat je reactie achter
Interessant? Deel het met je vrienden!

Deze website maakt gebruik van cookies. Door op akkoord te klikken accepteert u deze cookies. Meer informatie.

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten