Mijn partner en ik hebben beide PTSS

wat is ptss
Wat is PTSS?
30 november 2015
uitgaven psychische zorg Nederland
Relatief veel geld aan psychische zorg
6 december 2015
Toon alles

Mijn partner en ik hebben beide PTSS

partner en ik ptss

Ik heb in mijn leven ervaren, dat mentale problemen vaak minder worden begrepen dan fysieke ziektes. Dit terwijl er zoveel ellende uit voort kan komen. Je ziet ze vaak niet, maar zijn niet minder belastend. Eenzaamheid en sociale isolatie kunnen de gevolgen zijn. Wie ben ik?

Ik ben in april 1964 geboren in een dorpje in Drenthe. Van mijn ouders kreeg ik de doopnaam Egbertje, vernoemd naar mijn oma. Mijn vader overleed toen ik negen maanden was. Mijn ouders hadden net de boerderij overgenomen van mijn grootouders. Mijn moeder bleef dus achter met een boerderij en een baby. In die tijd was het mogelijk dat mijn opa en oma, én een broer van mijn oma bij ons kwamen wonen.

Ik heb vooral herinneringen aan de gevoelens die ik als kind ervoer. Dat waren vooral gevoelens van schaamte, waardeloos voelen, onbelangrijk zijn, eenzaamheid, verlegen, angst, er niet bij horen…. Gevoelens die als een rode draad door mijn hele leven bleven bestaan. Gevoelens die ik niet kon plaatsen, totdat bij mij in 2013 complexe PTSS en hechtingsproblematiek is gediagnosticeerd. Sindsdien probeer ik het een plek te geven, wat gaat met vallen en opstaan. Erkenning en herkenning door anderen die de zelfde problemen hebben, helpt me daarbij.

Toen ik in 2007 mijn huidige man leerde kennen (na een slopende scheiding) was ik helemaal gelukkig. Helaas zat hij nog in een huwelijk waarin hij de nodige schade had opgelopen. Veel moeilijkheden met zijn kinderen en zijn ex. Ik vergeet nooit meer dat hij op een gegeven moment helemaal blij was dat hij zijn persoonlijke spullen ‘mocht’ ophalen….. Hij komt terug met een blik van verslagenheid in zijn ogen, die ik nooit meer vergeet. Hij deed de kofferbak van de auto open, wat ik zag? Alleen maar rotzooi, zoals oude bekers en mokken, een schilderij en oude handdoeken, waarmee ze ooit de vloer mee hadden gepoetst na een opknapbeurt, wat een zooi. Zo zet je een hond nog niet op straat, sterker: nog die zet je helemaal niet op straat! Daarna begonnen onze eerste ruzies….. waarvan ik nu pas begrijp hoe het kon en wat er aan ten grondslag lag. Bij mijn partner werd chronische posttraumatische stress stoornis gediagnostiseerd in 2010, beroeps gerelateerd (politie) en affectieve verwaarlozing.

Het proces wat we hebben gehad, voorafgaand aan de diagnose wil ik liever vergeten maar helaas gaat dat niet. Omdat ik zelf ook posttraumatische stress stoornis heb zijn er vele triggers, waarmee ik heb moeten leren omgaan. Dit gaat het ene moment beter dan het andere. We redden ons maar moeten zelf de rust creëren, en dat gaat niet altijd. We zorgen ervoor dat we zo min mogelijk prikkels krijgen. Ik hoop dat ik d.m.v. schrijven een bijdrage kan leveren om mentale problemen een gezicht te geven.

1 september

Leven met mentale problemen, bestaat voor mij uit overleven met stress. Dat ik al zeker 40 jaar met dezelfde klachten loop wordt me steeds duidelijker. Aanvankelijk wilde ik vooral werken aan de boosheid die zo akelig voelt. In de behandeling bij de GGZ (TRTC – Top Referent Trauma Centrum) kwam ik erachter dat er nog meer emoties zijn. Wat een zoektocht…. Al gauw bleek dat ik boosheid als enige emotie herkende. Als men mij vroeg wat ik voelde, wist ik geen antwoord te geven. Zo langzamerhand voel ik nog meer in mijn lichaam, zoals misselijkheid, tinteling in mijn vingers als ik heel erg schrik, pijn in mijn rug, ’s morgens wakker worden met pijn in mijn voeten en dan moeilijk kunnen staan is ook nieuw. Nu kom ik erachter dat dit waarschijnlijk komt van de spierspanning in de nacht. Logisch, want ik kan bij veel stress niet in slaap komen en heb nachtmerries en dromen die veelal onwerkelijk zijn. Slapen levert dus ook stress op.

Toen ik uitbehandeld was bij de GGZ voelde ik me goed. Ik was er stellig van overtuigd dat ik beter zou worden, dat ik de PTSS de baas zou kunnen worden. Ik had me in maart 2013 na een akelige gebeurtenis met mijn man (ook PTSS) ziek gemeld, en was anderhalf jaar ziek thuis geweest. Ik werd weer voor 95% beter gemeld en kreeg uitstel van de keuring voor het UWV. Helemaal blij was ik. Tot eind mei j.l. toen ik helemaal stuk liep. Ik had me veel beter voorgedaan dan ik werkelijk was. Ik herkende dit niet want ik heb toch mijn hele leven zo gefunctioneerd. Hoe heb ik anders kunnen overleven? Ik werd aangemeld bij een nieuwe behandelaar die speciaal gericht is op volwassenen met trauma’s, ontstaan in de vroege kinderjaren. Ik heb daar een paar gesprekken gehad maar het ging steeds slechter met me. Ik kon niet eens alleen gaan dus ging mijn man mee. Inmiddels heb ik de keuring bij het UWV achter de rug, heb alles kunnen vertellen en de dienstdoende arts gaf me een goed gevoel. Heb veel gehuild en mijn concentratie was erg slecht, ze leek dat te begrijpen.

Ik gaf een machtiging om info op te vragen bij de behandelaar. Toen ik bij de behandelaar was heb ik de brief met vragen gelezen. De vragen gaven me geen goed gevoel, ik vond het rare vragen. Maar omdat ik me toch al erg slecht voelde heb ik dat gevoel genegeerd. We spraken wel af dat de brief die de behandelaar naar het UWV zou sturen, ik eerst wilde lezen. Gisteren was het zover……Het ging helemaal niet over hoe het mij gaat; er stonden dingen in die niet waar zijn, zoals dat wij relatieproblemen zouden hebben. We hebben problemen met het omgaan met onzer beide PTSS, ze hebben er dus geen snars van begrepen. Toen kwam de vraagstelling weer in mijn herinnering…………. het geeft me toch een heel slecht gevoel. Ik heb de behandelaar een mail terug geschreven en gemeld dat we elkaar misschien verkeerd hebben begrepen over hoe het met me gaat. Hun antwoord was dat onze visie misschien verschillend is. Ik heb ze gemeld dat ik niet wil dat die brief naar het UWV gaat. Helaas hebben ze over de inhoud van de brief al telefonisch contact gehad. Het is niet te geloven, ik voel me belazerd. Ik heb vanmiddag wél afscheid van deze behandelaar genomen.

Gelukkig krijg ik een herkeuring bij het UWV. Ik geef nooit zomaar meer een machtiging om medische gegevens vrij te geven. Mocht het ooit noodzakelijk zijn dan wil ik eerst de vraagstelling lezen want in dit geval was de vraagstelling suggestief.

Laat je reactie achter
Interessant? Deel het met je vrienden!

Wij maken gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek voor jou nog makkelijker te maken. Met deze cookies kunnen wij en derde partijen jouw internetgedrag binnen en buiten onze website volgen en verzamelen. Hiermee kunnen wij en derde partijen advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Meer informatie.

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten